De eerste etappe in de trein

Op de dag van vertrek haalt de taxichauffeur ons keurig om 21.45 uur op en een half uurtje later zijn we bij het Yaroslavl station. Daar vertrekt om 23.25 uur trein 10 naar Irkutsk.

Er komen 2 Nederlandse meiden bij ons staan en als we uiteindelijk in onze wagon - nummer 7 - terecht komen, blijkt het overgrote deel van onze reisgenoten Nederlands te zijn...... met hier en daar een verdwaalde Rus en een paar Engelsen. Wij hebben wel mazzel: we hebben namelijk een 2 persoons coupe in plaats van een 4 persoons. Dus dat is wel weer mooi. De trein vertrekt en al gauw kruipen we in bed. Roeland eerst boven en ik beneden, maar dat werkt niet zo goed. En dus draaien we het om. Dat ligt beter, Roeland kon bovenin zijn benen niet kwijt. De trein schudt flink, maar het lukt toch om een beetje te slapen.

We zitten vlakbij de amovar, de ketel met heet water, van de trein. Heel erg handig! Het ontbijt bestaat uit thee, een mueslireep en een appel. Het landschap trekt met een rustig tempo aan ons voorbij, de trein rijdt de ene keer ongeveer 50 kilometer per uur en later gaat het sneller, waarschijnlijk hooguit zo'n 90 kilometer per uur. Het geeft je de tijd om de omgeving in je op te nemen. We zien veel bomen, voornamelijk berken, veel water, eindeloze meren lijken het soms, het is een soort moerasgebied waar we doorheen rijden. Hier en daar een houtfabriek, een dorp of soms gewoon een verzameling - in onze ogen - krotten. Hier en daar zien we nog plukjes sneeuw.

De trein stopt ongeveer iedere vier uur, zodat je even naar buiten kan om de benen te strekken, een beetje frisse lucht in te ademen en te kijken naar het schouwspel van de baboesjkas die eten en drinken aanbieden.

Ze verkopen vooral bier en water, maar ook salades, broodjes en gedroogde vis. Het ziet er allemaal heel eetbaar uit, maar toch besluiten we om in de treinrestauratie te gaan eten. Daar zien we alle Nederlanders weer, sommige flink aangeschoten, anderen een beetje doelloos voor zich uit kijkend. Het leven in de trein is eigenlijk heel erg relaxed. Je eet wat, je slaapt wat, je kijkt een beetje naar buiten en je leest. Heel overzichtelijk! ;-) Bij Roeland heeft het geschommel van de trein helaas een ander effect: die wordt er een beetje ziek van. Waarschijnlijk een combinatie van het onderweg zijn, het andere eten en het geschommel: buikkrampen en verhoging is het gevolg. Dus met wat pillen, water en brood maar proberen om zoveel mogelijk te slapen. Het uitzicht is betrekkelijk eentonig: heel veel witte berken, geel riet en veel water. We komen langs plaatsen als Yekatarinenburg (al was dat midden in de nacht), Omsk en Novosibirsk.

Het leuke van de trein is dat het je door een gebied voert waar je eigenlijk niets te zoeken hebt en waar je normaal gesproken ook niet zou komen. Maar het is wel fascinerend om te zien, soms zit je urenlang naar buiten te kijken. Een spelletje doen is er niet bij, dan worden we allebei een beetje wagenziek. Het schommelt gewoon te erg daarvoor, helaas.

Het weer is en blijft prachtig: de lucht is strak blauw. Maar we kunnen merken dat we in Siberie zitten: het is fris buiten. Dat zorgt voor grappige tegenstellingen op de stations: de reizigers op hun slippertjes met een korte broek en een vest, de andere mensen dik ingepakt in hun winterjas en met een muts op.

De coupe wordt 2x per dag gezogen door de provodonitsja's, op iedere wagon zitten er twee, ze wisselen elkaar af. Ze zorgen ervoor dat de WC's schoon blijven, dat de gang en de coupes gezogen worden en ze waken erover dat iedereen op tijd weer instapt. We mogen er namelijk niet altijd uit, sommige stops zijn maar 2 minuten en dan is het niet de bedoeling dat je de trein verlaat.... Het gevolg van dit strenge regime is dat de trein keurig op tijd rijdt.

We zitten nu in een internetcafe in Irkutsk, morgen nemen we de bus naar het Baikal meer. Het hotel voldoet volgens de Lonely Planet niet aan de westerse standaard... en daar moeten we de schrijvers inderdaad gelijk geven. Het leek heel wat bij binnenkomst, maar de kamers (en dan vooral de badkamer) stamt nog uit de jaren 50. Maar goed, na vier dagen wassen in een treintoilet is iedere warme douche meer dan welkom! ;-)

Moskou

Het is stralend mooi weer in Moskou, de gigantische hoofdstad van Rusland. Het is eigenlijk onvoorstelbaar hoe groot deze stad is. Het grappige is dat alles groot is, de gebouwen, de pleinen, de rijen voor de kassa's van het Kremlin en bij de Mac Donalds.... alles heeft typisch Moskouse proporties. Op straat is het relatief rustig, maar bijvoorbeeld op het Rode Plein was het ontzettend druk. Er zijn ook veel militairen in de stad, mariniers en allerlei andere soorten uniforms, waarschijnlijk als gevolg van de 1 mei viering van gisteren. Tegelijkertijd wordt er van alles opgebouwd voor de viering van 9 mei aanstaande, dan is het Victory Day.

Het cyrillische schrift is even wennen, je raakt een beetje gedesorienteerd van al die gekke letters. Want je kunt het wel een beetje lezen en toch ook weer niet, heel gek is dat. In de metro moet je goed opletten en stations tellen, dat helpt veel.

Zaterdag zijn we in het Kremlin geweest, de verschillende kathedralen daar zijn klein en van top tot teen behangen met iconen. Tot in het bovenste puntje zijn de kerken van binnen beschilderd, in een van de koepels keek een enorme Jezus op ons neer. In eerste instantie stonden we in een hele lange rij, dus besloten we het op een andere dag te proberen. Maar een ticketoffice iets verderop was een stuk rustiger, daar was een kaartje kopen zo gepiept. Foto's kun je zien in de diavoorstelling op het blog.

In de rij staan in Rusland is een bijzondere ervaring, merkten we al op het vliegveld. Russen houden er niet van om te wachten en dus dringen ze voor. Zonder gene lopen ze van achteren helemaal naar voren om daar direct door te lopen naar het loket. Zelfs als ze er door anderen op aangesproken worden gaan ze door met hun missie: als eerste geholpen worden. Gewoon stug doorlopen en net doen alsof je neus bloedt!

Russische vrouwen zijn een heel ander fenomeen... het gros ziet er echt fantastisch uit. Op hele hoge naaldhakken lopen ze rond. Hele fotosessies hebben we al gezien, op het Rode Plein, maar ook bij het Kremlin: er wordt wat af geposeerd. Heel erg grappig.....

En dan is er nog ons hotel. Ook dat heeft Moskouse proporties: het is gigantisch. 15 etages en 84 kamers per etage, dus reken maar uit. Het is ongelofelijk groot, een ministad. Met een stuk of 5 bars, een casino, een bowlingbaan, natuurlijk restaurants, winkeltjes, maar ook een zwembad, fitnesscentrum en allerlei beautysalons... Kortom: als je een dag geen zin hebt om de drukte van de stad op te zoeken kun je je hier prima vermaken! En dan hebben we het nog niet eens gehad over de verlichting van het gebouw in de avonduren,.. een waar lichtspektakel waar een kermisexploitant jaloers op zou zijn! Maar dat legt Roeland allemaal wel uit in het filmpje.... (mocht je dit in je mail lezen en je ziet geen video: op de blog staat het wel!)

Zondag (vandaag) staat er kunst en cultuur op het programma. We gaan, na het ontbijt, met de metro naar een deel van de stad waar we nog niet geweest zijn. Aan de Moskwa-rivier ligt het Gorky Park aan de ene kant en een beeldentuin met een museum aan de andere kant. Het is stralend mooi weer, dus we beginnen in de beeldentuin. Er heerst een beetje een morbide sfeer, de beelden zijn mooi, maar in veel gevallen erg zwartgallig. In deze beeldentuin zijn na de omwenteling een groot deel van de sovjetbeelden neergezet, dus we zien Lenin, Stalin en Karl Marx tussen moderner werk. Afgewisseld met zeer communistische beelden met oorlogshelden die voor volk en vaderland ten strijde trekken.

Het museum is, hoe kan het ook anders, gigantisch. Het is moderne kunst, van avantgarde tot hedendaags. Het museum neemt ons in 38 (!) zalen mee door de Russische geschiedenis, te beginnen met het einde van de eerste wereldoorlog. De Franse invloeden van Matisse en Cezanne zijn duidelijk zichtbaar, schilders als Kandinsky en Malevich zijn van die tijd. Maar ook de SovjetUnie wordt gevormd en dat zie je terug in de kunst. Het nationalisme viert hoogtij, zeker als Stalin aan de macht komt. Kan ook niet anders natuurlijk, als je iets anders wilde maken was de kans groot dat je opgepakt werd of erger. Het is heel apart en ook leerzaam om zo door de geschiedenis van de 20e eeuw te wandelen.

Na het museum steken we de straat over en laten we ons onderdompelen in de vrolijkheid van het Gorky Park. Een pretpark, halverwege de jaren 50 gebouwd door meneer Gorky. Die wilde graag een groot pretpark en bouwde er dus zelf maar 1. Met 2 achtbanen, draaimolens, een zweefmolen, schiettenten, botsauto's, alles erop en eraan. Heerlijk om lekker mensen te kijken.... de hoge hakken parade gaat onverminderd door.

Nu drinken we een lekker biertje in een heel grappig kroegje met wireless internet ;-).... morgen (maandag) gaan we nog een dag de stad in.... Pas 's avonds tegen tien uur worden we door een taxichauffeur opgehaald die ons naar het station gaat brengen. De trein vertrekt tegen twaalf uur. De eerste etappe duurt een kleine 5 dagen, pas in Irkutsk stappen we uit.

De eerste dag....

Het is toch een gekke dag om weg te gaan.. Koninginnedag. Op een overvol oranjegekleurd Utrecht CS wachten we op de trein die ons naar Dusseldorf zal brengen. Het nieuws over - wat nu een mislukte aanslag blijkt te zijn - hebben we nog meegekregen. De treinreis was prima, zo'n internationale ICE is hartstikke comfortabel. Dusseldorf blijkt een leuke stad, we hebben op de plaatselijke PC Hooftstraat lekker mensen zitten kijken... Erg veel Nederlanders, dat dan weer wel. Nu zitten we in het hotel, want we moeten morgen redelijk vroeg richting vliegveld. Voor een vlucht naar Moskou kun je niet online inchecken, dus we gaan op tijd die kant op. En dan begint het echt.....

Laatste loodjes.....

Nog een paar dagen en dan gaan we eindelijk écht weg! Het heeft iets onwerkelijks, je bent er zolang mee bezig en dan is het bijna zover. Nog 1 dag werken, het huis nog opruimen voor de tijdelijke bewoner, de auto's nog even schoonmaken, voltanken en overdragen... de lijst met dingen die nog moeten wordt steeds korter! Alle tickets zijn binnen, dus we kunnen ook echt weg. Dat is wel prettig... ;-)

Werk, boot en meer

Goedemorgen allemaal en welkom bij weer een nieuwe aflevering van "We gaan op reis en we nemen mee..." In deze aflevering zullen we het hebben over de laatste voorbereidingen, onvoorziene kosten en "the day after".

Allereerst de laatste voorbereidingen. Zometeen zal ik mij vervoegen bij de blonde kapster van Kalle Hairfashion zodat zij mij eens flink kan kaal plukken. Aangezien het tijdens onze reis vast wel warm zal zijn, zal ik aan haar vragen een bijpassend kapsel te fabriceren. (nee, geen tondeuse standje 0, gewoon met de schaar...)

Verder over de onvoorziene kosten. Toen wij onze zeilboot aan het schoonmaken waren voor het nieuwe zeil-seizoen, kwamen we een andere boot tegen die veel beter past bij onze behoeften,.. lekker varen en weinig werk. Dus, kort en goed, de zeilboot is verkocht (aan een jongedame die onnodig ingewikkeld aan het doen was...) en onderstaand bootje gekocht.

Nu hoor ik iedereen denken... "Waarom is dit een boot die beter past bij jullie behoeften? Zouden ze op zoek zijn naar een duikboot? Of een boot die te gebruiken is voor microbiologie?"

Nou,... zoals hij er in deze staat uitziet natuurlijk niet, maar het is een polyester roeibootje van 4 meter lang en in het midden 1,35 breed, genoeg zitplekken voor 5 man en genoeg opbergruimte voor de accu (van de motor), kussens, touwen, anker, schoonmaakmiddel en dan is er óók nog genoeg ruimte over om nog wat lekkers mee te nemen!

Goed, beste lezer, u begrijpt al,.. deze boot is inmiddels boven water gehaald, schoongemaakt (minimaal 30 kilo modder uitgehaald en een tiental rivierkreeftjes) en zie hieronder het eindresultaat:

Kijk, dat ziet er beter uit he? Bootje is niet lek, heeft aan de binnenkant op de bodem een soort leefgrint en vaart heerlijk. (Theo Breimer, bedankt voor het helpen met schoonmaken in de ziedende hitte).

Voor reserveringen, bel :......

Dan zijn we nu aan het einde gekomen van deze aflevering van "We gaan op reis en we nemen mee..." met het onderwerp "the day after". Als je terugkomt van zo'n lange reis, dan is het handig om dan uitzicht te hebben op werk. Nou, dat is inmiddels geregeld, ik heb een baan bij de KNAW (voor de mensen die denken dat dit iets met schaatsen of atletiek te maken heeft,.... neeeee,... het is de Koninklijke Nederlandse Akademie voor Wetenschappen) als Incidentmanager. Ik begin daar 1 juli en zal dan waarschijnlijk meteen vol aan de bak moeten, want ik heb begrepen dat er veel te doen is. Maar goed, ik heb 2 gesprekken gehad en daardoor een goed beeld gekregen van de organisatie en ik heb er zin in!

We kunnen weer een aantal dingen afstrepen. Het huis is verhuurd (de huurder is gisteren wezen eten en vond het geweldig), de kapster zal mij zometeen een zomers kapsel aanmeten en Mireille is nog druk bezig om de laatste klussen af te maken.

Succes schatje!

.... ik neem nog even een kopje koffie, waarna ik eens rustig naar het centrum ga lopen en dan maar eens moet kijken wat ik zo de komende dagen allemaal nog wil gaan doen.... heeeerlijk, een aantal dagen vrij.

Lichtgewicht

Alle spullen zijn gekocht, tijd om te kijken of het allemaal in de rugzakken past. Gisteren hebben we alles van zolder gehaald, kleding erbij gezocht, eten verdeeld.... kortom: proef inpakken. Ik had het idee dat we redelijk economisch ingekocht hadden, we hoeven geen dikke kleding mee te nemen en al dat sneldrogende spul neemt heel weinig ruimte in... maar toen de berg spullen verspreid over het bed lag, begon ik daar toch ernstig aan te twijfelen. Gelukkig heeft Roeland een flinke rugzak van 85 liter, ik een van 65, we hebben 2 dagrugzakken en ik heb nog een 'reishandtas', dus we kunnen heel veel meenemen..... Als het nodig is.

Maar: het is niet nodig. Tuurlijk, de rugzakken zitten tot de nok toe gevuld.... Maar dat is het dan ook. We hoeven maar 1 dagrugzak mee te nemen, 2 is gewoon echt niet nodig. Op de weegschaal wachtte de volgende verrassing: Roeland zijn rugzak is maar 11,5 kilo (normaal meestal 15) en die van mij is nog lichter: 8,5 kilo (terwijl ik vaak 14,5 kilo in mijn rugzak weet te proppen)! Heeft natuurlijk allemaal te maken met de noodlessoepjes, die nemen verhoudingsgewijs veel ruimte in, maar wegen natuurlijk helemaal niets. En als we uit de trein komen, hebben we ook dat volume niet meer bij ons. En dat is een heerlijk vooruitzicht!

Noodles

Neem zelf eten mee als je met de trein gaat.... Dat advies krijgen we van alle kanten. Van mensen die de Transmongolie Express gedaan hebben, van de schrijvers van de Lonely Planet, van de bloggers op internet. Je kunt wel eten kopen aan boord van de trein, maar het is vaak smakeloos. Er staan oma's met zakjes met eten op de stations, maar goed, dat is alleen maar op de stations in Rusland. En omdat wij het niet zien zitten om meer dan een week lang smakeloos te eten, zijn we gisteren in de buurt van de Makro bij één van de vele Aziatische toko's die je daar hebt naar binnen gewandeld. En met een aantal bakjes met noodlesoep (of is het noodlessoep?) weer naar buiten gekomen. Het voelt wel wat gek, normaal gesproken maken we grapjes over die rechtgeaarde Hollanders met zoveel eten gaan lopen slepen. Maar goed... blijkbaar hoort het er dit keer bij..... ;-)