Wel en zeker niet zelf brommen!

We hebben zelf gebrommert in Hoi An! Omdat de tour in Hue ons erg goed bevallen was en het niet erg druk was in Hoi An hebben we de stoute schoenen aangetrokken en zelf brommers gehuurd. Nou ja, het zijn motorbikes die (dit hebben we getest) met gemak 70km/uur halen en dat is best lekker op een goede asfaltweg en met die hitte.Het idee was om zelf naar het strand van Hoi An te rijden en daar even een paar uurtjes door te brengen. Nou, daar was het erg druk (nationale feestdag enzo) dus toen zijn we richting Da Nang gereden en uiteindelijk een heel mooi, rustig strand gevonden. Dit bleek achteraf het beroemde China Beach te zijn. We hebben er heerlijk van de zon genoten en toen het daar ook druk begon te worden zijn we weer snel teruggereden naar ons prettige hotel.Nu zitten we in Ho Chi Minh City waar ik zeker niet durf te brommen. Het is hier echt een totale chaos op de weg. Iedereen, ja echt iedereen doet maar wat. Dat het vaak goed gaat is een godswonder. Dus zijn we lopend naar het War Remnants museum gegaan (erg indrukwekkend) en we hebben het parlementsgebouw van binnen gezien dat na mei 1975 niet meer is veranderd. Dat is te zien, maar als je het over 'camp' hebt,... this is it!

Morgenochtend vertrekken we met de boot voor een tweedaagse tocht door de Mekongdelta en uiteindelijk zullen we dan in Phnom Phen in Cambodja terecht komen. Wij melden ons dan weer.

Hier volgt een filmpje van de chaos in Saigon.....

Op de brommer.......

De treinreis van Hanoi naar Hue was - op zijn zachtst gezegd - een hele onderneming. We hadden dagen van te voren kaartjes gekocht, maar de zgn soft sleepers waren toen al uitverkocht. Dus werd het een hard sleeper, 13 uur lang in een coupe met 6 bedden. Oftewel: rechtop zitten is geen optie, niet voor vietnamezen dus zeker niet voor ons......Maar goed.... we hebben Hue bereikt en stapten zondagochtend bij Cafe on Thu Wheels binnen, rechttegenover ons hotel. Eigenaresse Thu serveert heerlijk en goedkoop ontbijt (we betaalden ongeveer 2,5 euro voor een prima ontbijt), maar biedt ook tours aan op de Motobike, oftewel de brommer. Dat leek ons wel wat, dus maandagochtend gaan we op stap. Het is heerlijk achterop de brommer, lekker koel... ;-) Onze chauffeurs nemen ons mee naar de belangrijkste bezienswaardigheden in de omgeving van Hue, een aantal pagodas, graftombes en de bunkers. We gaan de heuvels in waar tijdens de Vietnamoorlog ontzettend gevochten is en hebben uitzicht op Hamburger Hill......

Het leukste van het brommer rijden is het feit dat we door allerlei dorpen rijden, door de rijstvelden, weg van de grote weg en de drukte van de stad. Een klein fietspad is meer dan genoeg! We gaan ook naar een van de vele boedhistische kloosters van Vietnam. Er zijn heel veel monniken in dit land, de monniken hoeven niet te betalen voor eten of een plek om te slapen en leren wel lezen en schrijven. Voor arme gezinnen is het vaak een manier om hun kinderen een toekomst te geven.
De volgende stad op onze lijst was Hoi An. Vanuit Hue is dat zo'n 4 uur rijden. Thu had een goede suggestie: met de auto naar Hoi An en onderweg stoppen bij de leukste bezienswaardigheden. Dat klonk ons - na de ervaring met de trein - als muziek in de oren. Bij het ontbijt hadden we kennis gemaakt met een Duits echtpaar, zij wilden ook richting Hoi An, toevallig op dezelfde dag als wij. We zijn uiteindelijk met zijn 4-en gegaan, zo konden we de kosten mooi delen. Het was gezellig om zo te reizen, we hebben een uur aan het strand gelegen, konden zwemmen in een waterval en hebben ons opnieuw verbaasd over het mooie landschap van Vietnam. We zijn nu op de helft van onze trip, er liggen vier weken achter ons en ook nog vier weken voor ons. We doen het in Hoi An even rustig aan, we hebben een hotel met een zwembad, kunnen lekker naar het strand en gaan straks de kleren passen die ze hier voor een habbekrats op maat maken. Vrijdag vliegen we naar Saigon om vandaaruit aan de volgende etappe te beginnen: met een boot naar Cambodja om daar in ieder geval de tempels van Angkor Wat te bezoeken.

Halong Bay....

Het stond heel hoog op het verlanglijstje voor deze reis: een paar dagen naar Halong Bay. Dit natuurgebied ligt ruim 100 km van Hanoi af. We hebben in Hanoi een trip geboekt: 1 nacht slapen op een boot in de baai en 1 nacht in een heus resort.

Belangrijkste reden om voor deze trip te kiezen - naast de goede reviews die we over de organisatie hadden gelezen en de redelijke prijs - was het feit dat we dan 2 keer konden kayakken in de baai. Dat leek ons wel wat. Het bleek een hele goede keuze.

Ten eerste zaten we met zijn 2en en onze gids Khanh - spreek uit Hein - op een boot waar maximaal 20 mensen op konden slapen - het is laag seizoen hier in Vietnam - , ten tweede was de baai adembenemend mooi en ten derde was het kayakken superleuk.

Khanh nam ons mee naar een van de drijvende vissersdorpen in de baai, ook dat was een bijzondere ervaring. Het is een compleet andere wereld, erg indrukwekkend.

Het was een goede trip, superrelaxed en zeer ontspannen. We konden in alle rust genieten van al het moois om ons heen en het goed in ons opnemen. Vlak voor we van boord gingen zagen we nog 2 hele zeldzame apen: de witkop langoer. Er zijn 50 van deze apen op het eiland Cat Ba, het eiland waar het resort was. Terwijl we langsvoeren sprongen er 2 door de bomen... We hadden graag nog een halve dag op het strand gelegen in het resort... helaas regende het de hele ochtend keihard. Dus dat werd niets! Het armbandje kon ongebruikt weer ingeleverd worden bij de receptie... ;-)

We slapen vannacht nog in Hanoi, morgen nemen we de trein naar Hue.

In het park.....

Inmiddels zijn we al een paar dagen in Hanoi. We doen het rustig aan, het is hier warm en zeer vochtig. Brommers kieken krijgt een andere betekenis in Hanoi, alles en iedereen rijdt er hier een, lijkt het wel. De straat oversteken is even wennen, rustig doorlopen is de truc (dank ida, vanavond gaan we naar het waterpoppentheater....), dan rijdt iedereen wel om je heen.

Afgelopen zondag waren we nog in Peking en zagen we hoe de Chinezen zich vermaken: muziek, zang en dans in het park!

soms.......

...maak je dingen mee waarvan je niet verwacht had dat je het ooit zou
doen. Zoals de Chinese Muur beklimmen.....

7865 kilometer in een trein......

Mongolie is een land van tegenstellingen: in de hoofdstad is het verschrikkelijk druk (er wonen 1,2 miljoen mensen in deze stad, dat is de helft van de totale bevolking) en die rijden graag in grote auto's. Voor ons geldt: oversteken is op eigen risico!

Buiten de stad is het adembenemend mooi en helemaal stil. We overnachten in een ger, zo'n mooie ronde tent.

We wandelen een paar uur door het gebied in de buurt van onze camping. Het is te zien dat toerisme booming is: overal zie je campings. Om eerlijk te zijn hadden we niet verwacht dat we het zoveel zouden zijn, maar goed. Het is 's avonds vrij koud, dus de houtkachel wordt hoog opgestookt. We slapen heerlijk.

Na nog een dag sightseeing in UlaanBaatar stappen we op donderdagochtend weer in de trein. Bestemming: Beijing! Dit keer hebben we twee Deense meiden als coupegenoten.

Het uitzicht onderweg is prachtig, van de woestijn gaan we via de bergen naar de hoofdstad van China.

En daar zijn we nu.... in een stad die net zo groot is als heel Belgie. Ons hotel is super, een oase van rust in deze hectische stad. Een prachtige kamer, met een computer zodat we kunnen internetten (ook makkelijk: kunnen we relaxed mailen en jullie reacties lezen ;-)), goede bedden, de hele mikmak. We hebben 7865 kilometer afgelegd in 3 etappes en het moet gezegd worden: we hadden geen vertraging. Nog geen minuut. Daar kan de NS nog een puntje aan zuigen!

Morgen gaan we naar de Chinese Muur en het zomerpaleis, overmorgen pakken we het vliegtuig naar Vietnam. Dan begint de tweede etappe... een kwart zit er nu op.......

Het grootste meer van de wereld

Vanuit Irkutsk maken we een trip naar het Baikal meer, dat ligt zo'n 70 kilometer verderop. Prachtig helder water. Bij de lunch proberen we de lokale specialiteit: gerookte Omul. Een vis die alleen in het Baikal meer voorkomt, qua smaak lijkt het een beetje op paling en makreel. Erg lekker, zelfs voor de niet-viseters onder ons!

De volgende etappe van de treinreis voert ook voor een groot deel langs dat enorme meer. Het is net zo groot als ruim 3/4 van Nederland, echt ongelofelijk. Het is ook het diepste meer ter wereld: zo'n 1635 m diep. Het landschap dat nu aan ons voorbij trekt is adembenemend: bergen met sneeuw aan de ene kant en het meer aan de andere kant.

De reis verloopt zeer voorspoedig, onze coupegenoten zijn 2 Engelsen die een jaar lang gaan reizen. We verbazen ons over de hoeveelheid spullen die de Mongolen heen en weer slepen, hele pakketten vol met schoenen en jeans gaan het gangpad op en neer. Bij de Russisch-Mongoolse grens staan we dan ook 4 uur stil omdat er veel gesmokkeld wordt op deze route. Maar goed, na 4 uur en de nodige stempels mogen we weer verder rijden. Het gesleep begint opnieuw, want de spullen worden weer terug verdeeld. Het blijkt dat iedereen zoveel kilo schoenen, tassen en jeans mee mag nemen, dus de handelaren verdelen de spullen gewoon onderling. Bij de Mongoolse grens wachten we nog een keer anderhalf uur en dan kunnen we echt verder: richting Ulaanbaatar, de hoofdstad. Het is inmiddels midden in de nacht, dus we proberen een beetje te slapen. Bij het wakker worden zijn we in een totaal ander landschap terecht gekomen: van de Russische berkenbomen met water is het nu een zandgele steppe met hier en daar zo'n ronde tent. De weidsheid is prachtig!

Inmiddels zitten we in het centrum van Ulaanbaatar te brunchen in de zon. Bij Helmut Sachers kaffee...... Sacher Torte en espresso... heel erg Mongools.... en met gratis wifi! ;-)

Oh ja: de cola werkt prima en we hebben een enorme verzameling reispillen bij ons, dus dat komt allemaal wel goed! ;-)